بزهکاری کودکان

بزهکاری نمود و جلوه رفتار جمعی است و به مجموعه رفتارهای غیرقانونی اعم از جرم و جنایت که در یک گروه اجتماعی و در یک بازه زمانی مشخص ارتکاب یافته است اطلاق می شود. بزهکاری نقض قواعد (هنجار) حقوقی یک نظام اجتماعی است. یک قاعده حقوقی، هنگامی که هدف استقرار نظم در جامعه است و از عموم اعضاء انتظار می رود که در روابط خود رفتار های مطلوبی برگزینند ،ممکن است جنبه کیفری پیدا کند. قواعد کیفری نظم دهنده و اجبار کننده هستند. آماری که بر اساس شکایت ها، اعلام جرم ها و مشاهدات ماموران نیروی انتظامی و سایر ضابطان دادگستری در پاسگاه ها و کلانتری ها تنظیم می شود و هنوز در مرحله اثبات وقوع جرم نیست. این آمار مبین بزهکاری ظاهری است. دوم آمار قضایی که نشان دهنده تعداد کسانی است که در مراجع قضایی محکومیت قطعی پیدا کرده اند و یا جرایمی است که به صدور حکم محکومیت قطعی منتهی شده است. سوم آمار زندانیان که نمایانگر تعداد متهمان و یا محکومانی است که بر طبق رای قضایی در یکی از موسسات نگهداری (بازداشتگاه، زندان، کانون اطلاح و تربیت و یا موسسات اقدامات تامینی و تربیتی) به سر می برند. بر حسب نوع جرم،گروه بزهکاران (بزهکاران حرفه ای، کودکان و نوجوانان بزهکار، زنان بزهکار)، اوضاع و احوال اجتماعی (جنگ، انقلاب، بحران های اقتصادی)، گروه های اجتماعی (بازرگانان، کارمندان، کارگران) همواره در نوسان است.(Ardebili`M. A) بزهکاری کودکان یکی از موضوعات مهم و پیچیده در حوزه حقوق کیفری و حقوق کودکان به شمار می رود که همواره مورد توجه حقوقدانان، قضات و پژوهشگران قرار گرفته است. کودکان به دلیل ویژگی های خاص روانی، جسمی و اجتماعی خود، از جایگاه ویژه ای در نظام حقوقی برخوردارند و لذا برخورد با جرایم ارتکابی توسط آنان نیز متفاوت از بزرگسالان است. در واقع، قانونگذار با در نظر گرفتن اصل حمایت از کودک و حقوق او، تلاش کرده است تا نه تنها به جنبه مجرمانه رفتارهای آنان رسیدگی کند، بلکه زمینه اصلاح و بازپروری آنان را نیز فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

بزهکاری ، بزهکاری کودکان ، عوامل موثر در بزهکاری ، موضوع بزهکاری و...