مسئولیت بین المللی سازمان های بین المللی در نقض حقوق بشر(با تاکید بر عملیات های حافظ صلح)

این پژوهش به بررسی ابعاد حقوقی مسئولیت بین المللی سازمان های بین المللی در قبال نقض تعهداتشان در حوزه حقوق بشر، به ویژه در جریان عملیات های حفظ صلح می پردازد. با گسترش فعالیت ها و اختیارات سازمان های بین المللی، به ویژه در زمینه های حفظ صلح و امنیت بین المللی، نیاز به تبیین دقیق چارچوب های پاسخگویی آن ها در صورت ارتکاب اعمال متخلفانه بین المللی بیش از پیش احساس می شود. در این راستا، چالش اصلی حقوق بین الملل معاصر، فقدان یک سند جامع و واحد برای تعیین مسئولیت این نهادهاست که غالبا استقلال شخصیت حقوقی آن ها مانع از اعمال مستقیم قواعد مسئولیت دولت ها می شود. هدف اصلی این مقاله تحلیل مبانی نظری و رویه های قضایی موجود برای انتساب اعمال سازمان های بین المللی به خودشان و تعیین شرایطی است که تحت آن، این سازمان ها می توانند مسئول نقض تعهدات بین المللی، به ویژه در حوزه حقوق بشر، شناخته شوند. روش تحقیق مورد استفاده در این پژوهش، توصیفی-تحلیلی بوده و با اتکا به اسناد و رویه های بین المللی، به ویژه پیش نویس مواد مرتبط با مسئولیت سازمان های بین المللی کمیسیون حقوق بین الملل و آرای دیوان بین المللی دادگستری، به تحلیل موضوع پرداخته شده است. یافته های این پژوهش نشان می دهند که در غیاب معاهدات خاص، اصول کلی حقوق بین الملل و مفاد پیش نویس مواد کمیسیون حقوق بین الملل، مبنای اصلی تعیین مسئولیت قرار می گیرند. با این حال، عملیات های حافظ صلح به دلیل ماهیت ترکیبی خود (تاثیر اعمال اعضا و سازمان مادر)، پیچیدگی های خاصی در زمینه انتساب ایجاد می کنند. نتیجه گیری این است که اگرچه مسئولیت سازمان ها در برابر اعمال متخلفانه خود پذیرفته شده است، اما تدوین معاهدات تفصیلی تر و تقویت رویه های قضایی در زمینه عملیات های حافظ صلح، برای تضمین پاسخگویی کامل و موثر در حوزه حقوق بشر ضروری به نظر می رسد.

کلیدواژه ها:

مسئولیت بین المللی ، سازمان های بین المللی ، حقوق بشر ، عملیات حافظ صلح ، سازمان ملل متحد ،