نقش سازمان همکاری اسلامی در تحقق اهداف توسعه پایدار و عدالت بین نسلی در کشورهای اسلامی .رویکرد اخلاقی حقوقی

هدف پژوهش تحلیل انتقادی جایگاه و نقش سازمان همکاری اسلامی (OIC) در پیشبرد اهداف توسعه پایدار و حفاظت از حقوق نسل های آینده در چارچوب اخلاق اسلامی و حقوق بین الملل توسعه است. پژوهش نشان می دهد که OIC، با وجود دارا بودن ظرفیت هنجاری مبتنی بر مقاصد شریعت و برخورداری از نهادهای تخصصی همچون COMCEC و SESRIC، هنوز از ضعف های ساختاری، نبود سازوکارهای الزام آور، نابرابری ظرفیت اجرایی و کمبود ابزارهای نظارتی رنج می برد. تحلیل به این نتیجه می رسد که پیاده سازی یک «چارچوب مرحله ای تعهدات توسعه ای»، طراحی «صندوق عدالت محور برای نسل های آینده»، و توسعه شاخص های سنجش عدالت بین نسلی، می تواند کارآمدی OIC را افزایش دهد. ترکیب قواعد نرم قانونی (soft law) با مشروعیت هنجاری برگرفته از اخلاق اسلامی، بستر تقویت همکاری میان کشورهای اسلامی را فراهم می کند. پژوهش پیشنهاد می کند که OIC از یک رویکرد صرفا اعلامیه ای عبور کرده و به ایجاد ابزارهای اجرایی قابل پایش گذار کند.

کلیدواژه ها:

سازمان همکاری اسلامی ، توسعه پایدار ، عدالت بین نسلی ، حقوق بین الملل توسعه ، مقاصد شریعت ، سیاست گذاری منطقه ای