گفتاری پیرامون نظریه و نظریه پردازی در ایران با معرفی نظریه بحران به علاوه یک راهکارهای کاریردی و عملیاتی برای توقف توسعه نیافتگی

نظریه پردازی در علوم انسانی و اجتماعی ایران از دیرباز با چالش هایی چون وابستگی فکری، گسست میان نظر و عمل، و عدم درک بومی از تحولات تاریخی و فرهنگی جامعه ایرانی مواجه بوده است. مقاله حاضر با هدف بررسی چیستی نظریه و فرآیند نظریه پردازی در ایران، در دو بخش تدوین شده است. در بخش اول ضمن نگاهی تطبیقی به تجربه جهانی، به معرفی و واکاوی نظریه بحران به علاوه یک می پردازد؛ نظریه ای که از منظر نگارنده می کوشد خلا تحلیل گرایانه ای را در فهم پویایی های اجتماعی و فرهنگی ایران پر کند. در بخش دوم، این نظریه، با تاکید بر تلفیق عقلانیت انتقادی و ظرفیت اصلاح پذیری سیستم ها، در پی آن است تا بحران های توسعه نیافتگی را از موقعیتی ایستا به فرصتی برای بازسازی نظری و عملی بدل کند. نتایج حاکی از آن است که «بحران به علاوه یک» می تواند الگویی برای بازاندیشی در نظریه های توسعه بومی ایران به شمار آید.

کلیدواژه ها:

نظریه بحران به علاوه یک ، عقلانیت انتقادی ، ظرفیت اصلاح پذیری سیستم ها ، توسعه تاب آور ، برنامه ریزی و بودجه ریزی در ایران ،