پیش بینی سازگاری اجتماعی بر اساس حساسیت اضطرابی، نیازهای بنیادین روانی و سرمایه های روان شناختی در دانش آموزان مقطع متوسطه

پژوهش حاضر با هدف پیش بینی سازگاری اجتماعی بر اساس حساسیت اضطرابی، نیازهای بنیادین روانی و سرمایه های روان شناختی در دانش آموزان مقطع متوسطه انجام شد. این پژوهش از نوع توصیفی- همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش دانش آموزان مقاطع متوسطه اول و دوم منطقه 5 شهر تهران در نیمسال دوم سال تحصیلی 1403-1402 بودند. با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای چند مرحله ای تصادفی، 452 دانش آموز انتخاب شدند و به صورت مداد کاغذی به پرسشنامه های سازگاری اجتماعی دانش آموزان (SSAQ، سینها و سینگ، 1993)، پرسشنامه حساسیت اضطرابی (ASQ، تیلور و کاکس، 1998)، پرسشنامه نیازهای بنیادین روان شناختی (BPNQ، لاگاردیا و همکاران، 2000) و پرسشنامه سرمایه روان شناختی (PCQ، لوتانز و همکاران، 2007) پاسخ دادند. داده ها با بهره گیری از ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چند متغیره استاندارد تجزیه و تحلیل شدند. نتایج بیانگر آن بود که 35/1 درصد از واریانس متغیر سازگاری اجتماعی دانش آموزان بر اساس حساسیت اضطرابی، نیازهای بنیادین روانی و سرمایه های روانی، قابل پیش بینی است. همچنین؛ سرمایه های روانی و نیازهای بنیادین روانی به صورت مثبت و حساسیت اضطرابی به صورت منفی، توانایی پیش بینی سازگاری اجتماعی دانش آموزان مقطع متوسطه را داشتند. در کل می توان نتیجه گرفت که سرمایه های روانی و رضایت از نیازهای بنیادین روانی منجر به افزایش سازگاری اجتماعی و حساسیت اضطرابی منجر به کاهش سازگاری اجتماعی در دانش آموزان مقطع متوسطه دوم می شود.

کلیدواژه ها:

حساسیت اضطرابی ، دانش آموزان مقطع متوسطه ، سازگاری اجتماعی ، سرمایه های روان شناختی ، نیازهای بنیادین روانی.