رابطه بین آسیب دوران کودکی و پریشانی روانشناختی افراد مبتلا به درد مزمن: نقش میانجی ناگویی هیجانی و ذهن آگاهی

هدف از انجام پژوهش حاضر بررسی نقش میانجی ناگویی هیجانی و ذهن آگاهی در رابطه بین آسیب های دوران کودکی و اختلالات روان شناختی در افراد مبتلا به درد مزمن بود. این پژوهش ازنظر هدف بنیادی و ازنظر ماهیت توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه افراد مبتلا به درد مزمن مراکز درمانی شهر نیشابور در سال 1403 بود. نمونه پژوهش شامل 255 نفر از افراد مبتلا به درد مزمن که به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه آسیب دوران کودکی برنستاین و همکاران (2003)، پرسشنامه پریشانی روان شناختی کسلر و همکاران (2002)، پرسشنامه ناگویی هیجانی تورنتو (1994) و پرسشنامه پنج عاملی ذهن آگاهی بائر و همکاران (2012) بودند. برای تحلیل داده های پژوهش حاضر که در دو بخش آمار توصیفی و آمار استنباطی صورت گرفت از نرم افزارهای LISREL و SPSS نسخه 8/8 و 26 استفاده شد. اثر مستقیم آسیب دوران کودکی بر ناگویی هیجانی و ذهن آگاهی معنادار بود، اما اثر آن بر پریشانی روانشناختی معنادار نبود. اثر مستقیم ناگویی هیجانی بر پریشانی روانشناختی و همچنین اثر مستقیم ذهن آگاهی بر پریشانی روانشناختی معنادار بود. اثر غیرمستقیم آسیب دوران کودکی بر پریشانی روانشناختی از طریق ناگویی هیجانی و ذهن آگاهی معنادار بود (05/0>p). بر پایه نتایج به دست آمده، می توان نتیجه گرفت که آسیب های دوران کودکی به صورت مستقیم و معنادار موجب اختلال روان شناختی در بزرگسالی نمی شوند، اما اثرگذاری آن ها از طریق متغیرهای روان شناختی واسطه ای مانند ناگویی هیجانی و ذهن آگاهی، معنادار و تعیین کننده است. این بدان معناست که تجارب نامطلوب اولیه در صورتی که به ضعف در تنظیم هیجان و کاهش ظرفیت آگاهی از تجارب ذهنی منجر شوند، می توانند افراد را در برابر استرس های روانی آسیب پذیرتر سازند و زمینه بروز پریشانی روان شناختی را در شرایطی مانند درد مزمن فراهم کنند.

کلیدواژه ها:

آسیب دوران کودکی ، پریشانی روانشناختی ، درد مزمن ، ذهن آگاهی ، ناگویی هیجانی