تحلیل تاثیر طراحی معابر شهری بر ایمنی عابران پیاده

ایمنی عابران پیاده به عنوان یکی از آسیب پذیرترین گروه های ترافیکی در محیط شهری، همواره دغدغه جدی مدیران شهری، مهندسان ترافیک و برنامه ریزان شهری بوده است. رشد سریع شهرنشینی، افزایش تردد وسایل نقلیه موتوری و توسعه ناموزون و بی برنامه معابر، خطرات و ریسک های بسیاری را متوجه عابران پیاده، به ویژه کودکان، سالمندان و افراد دارای محدودیت جسمی ساخته است (صادقی و حسینی، 1398). ضعف در طراحی پیاده روها، نبود گذرگاه های ایمن، کمبود تجهیزات ترافیکی، ضعف نورپردازی و مبلمان شهری نامناسب، از جمله چالش هایی هستند که زمینه ساز وقوع تصادفات و بروز آسیب های جدی برای این گروه آسیب پذیر است (Zegeer & Bushell, 2012). پژوهش حاضر با رویکرد کتابخانه ای و مرور نظام مند ادبیات پژوهش و تجارب بین المللی و داخلی، عوامل موثر بر ایمنی عابران پیاده را شناسایی و تاثیر شاخص های مختلف طراحی معابر را با رویکرد تطبیقی مورد تحلیل قرار می دهد. این مطالعه با تکیه بر داده ها و شواهد پژوهشی، نشان می دهد که طراحی اصولی و استاندارد معابر شهری، همراه با آموزش همگانی، فرهنگ سازی ترافیکی و اصلاح قوانین مرتبط، می تواند نقش موثری در کاهش تصادفات و ارتقاء کیفیت زندگی شهری داشته باشد. یافته های این تحقیق می تواند راهنمای علمی و عملی ارزشمندی برای مدیران شهری، مهندسان عمران و برنامه ریزان شهری در ارتقاء ایمنی عابران پیاده و دستیابی به شهر انسان محور باشد.

کلیدواژه ها:

ایمنی عابران پیاده ، طراحی معابر شهری ، پیاده رو ، برنامه ریزی شهری