علل و پیامدهای بیکاری جوانان و نوجوانان در زمینه های اجتماعی و فرهنگی در منطقه شهرداری شهر قدس

دختران و پسران ایرانی به طور متوسط در سنین 11 تا 13 سالگی به بلوغ جنسی می رسند و به طور میانگین در سنین 26 تا 28 سالگی اکثر آنها متاهل و شاغل می شوند. این فاصله سنی که در کشور ما حدودا 15 سال می باشد، دوره جوانی می نامد و از جمله وظایف و ماموریت های اساسی خود را شناخت این مرحله از زندگی نسل جوان می داند. با عنایت به این که تمامی قوای زیستی، روحی ، روانی، فکری و عاطفی فرد از دوران بلوغ دچار تغییر و تحولات اساسی گردیده و بر هر یک از تغییر و تحولات نیز قانونمندی خاصی حاکم می باشد ، می توان اذعان نمود که هیچ برنامه ریزی ای برای این دوران بدون آگاهی نسبت به این قانونمندی ها موثر و کارگشا نخواهد بود. البته به اندازه ای که وقوف نسبت به این قانونمندی ها لازمه یک برنامه ریزی جامع و اصولی است، آگاهی به اهداف و مقاصدی که رشد و شکوفایی استعدادهای جوانان باید به آن سرمنزل رهنمون گردند نیز از ارکان اصلی برنامه ریزی نوجوانان و جوانان خواهد بود. بنابراین پس از تبیین قانونمندیهای حاکم بر رشد و شکوفایی قوا و استعدادهای نوجوانی و جوانی و برنامه ریزی براساس اهداف و مقاصد تعلیم و تربیتی این دوره، نوبت به تعیین نقش و جایگاه هر یک از دستگاهها و نهادهای دولتی و غیر دولتی در عرصه های آموزشی، تربیتی، تبلیغی، ورزشی، هنری، اجتماعی، فرهنگی، سیاسی و اقتصادی خواهد رسید، تا هر یک ب عنوان جزئی از یک مجموعه منظوم در برنامه ساماندهی امور جوانان کشور نقش آفرینی کنند که می توان (مهندسی دوره جوانی) هم نامید. ما در اینجا می توانیم تبیین «هندسه» جوانی و دنیای جوانان و نیز «مهندسی» دوره جوانی را از پیش نیازهای اصلی برنامه ساماندهی امور جوانان کشور می دانیم و برای تحقق این پیش نیازها دست نیاز به سوی تمامی مراکز و مجامع علمی، پژوهشی و تحقیقاتی دانشگاهی و حوزوی دراز کرده و معتقدیم این مهم جز با فعالیت های عالمانه، محققانی و مشفقانه علما و دانشمندان این مرز و بوم که دل در گروه اسلام، انقلاب و سربلندی مردم ایران دارند، به سر منزل مقصود نخواهد رسید.