مفهوم «صلاحیت ذاتی» در داوری بین المللی ( با بررسی قوانین ترکیه )

نخستین شرط تحقق دادرسی داوری، وجود موافقت نامه داوری میان طرفین اختلاف است. موافقت نامه داوری، پیش شرط امکان ارجاع طرفین به داوری به شمار می رود. علاوه بر این، اختیار انجام دادرسی و اتخاذ تصمیمات در جریان رسیدگی نیز به موجب موافقت نامه داوری به داوران اعطا می شود. در قوانین داوری، مقررات داوری نهادی یا معاهدات بین المللی نیز ممکن است مقرراتی در خصوص اختیارات داوران پیش بینی شده باشد. ممکن است برخی اختیارات به طور صریح به داوران اعطا شود و یا از مفاد این مقررات چنین استنباط گردد که داوران دارای اختیارات ذاتی هستند. اختیارات ذاتی اساسا به اختیاراتی اطلاق می شود که به دلیل وجود خود دادرسی داوری، داوران از آن برخوردارند. در چارچوب اختیارات ذاتی، تصمیماتی که توسط داوران اتخاذ می شود باید مطابق با شرایط و حدود این اختیار باشد. محدودیت هایی که مستقیما بر اساس اراده طرفین یا قواعد حقوقی حاکم بر ماهیت یا تشریفات دعوا بر داوران تحمیل می شود، حدود اختیارات ذاتی را نیز معین خواهد کرد. در مواردی که محدودیتی متوجه دادگاه داوری نباشد، بحث در خصوص اینکه چه نوع تصمیماتی می تواند اتخاذ شود، همچنان در آراء روز و در دکترین ادامه دارد. وجود یک رای داوری معتبر و قابل اجرا مشروط به آن است که این رای بر اساس مبانی و حدود قانونی اختیارات اعمال شده توسط داوران ایجاد و صادر گردد. از این رو، ترسیم و تعریف چارچوب مفهومی اختیارات ذاتی داوران، تبیین اهمیت و اهداف آن و بیان اینکه در حیطه اختیارات ذاتی چه نوع تصمیماتی می توان اتخاذ کرد و منابع حقوقی این تصمیمات چیست، اهمیت اساسی دارد.

کلیدواژه ها:

داوری بین المللی ، صلاحیت ذاتی ، داوری تجاری ، داوری سرمایه گذاری ، موافقت نامه داوری