تاثیرات بالینی و پاتوفیزیولوژیک داروی مترونیدازول بر سیستم کلیوی اسب

مترونیدازول به عنوان یکی از پرکاربردترین عوامل ضد میکروبی نیتروایمیدازولی، نقش حیاتی در درمان عفونت های پاتوژن های بی هوازی و پروتوزوئایی در طب اسب ایفا می کند. این بررسی نظام مند، با تحلیل 127 مطالعه ی بالینی و تجربی بین المللی (2010-2023)، به ارزیابی عمیق تاثیرات نفروتوکسیک این دارو می پردازد. یافته ها نشان می دهند که متابولیت های فعال مترونیدازول از طریق القای استرس اکسیداتیو، اختلال عملکرد میتوکندریال و فعال سازی کاسپازها، موجب آپوپتوز سلول های توبولار کلیوی می گردند. مطالعات فارماکوکینتیک نشان داده اند که در دوزهای بالای 30 میلی گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن، غلظت پلاسمایی متابولیت های سمی به سطح خطرناکی (بیش از 50 μg/ml) می رسد؛ از این رو باید از دوزهای بالای 20 میلی گرم بر کیلوگرم در اسب های مسن و دارای مشکل کلیوی اجتناب شود تا از بروز مشکل در آنان جلوگیری به عمل آید. این مقاله علاوه بر تشریح مکانیسم های مولکولی آسیب کلیوی، پروتکل های پایشی پیشرفته و راهکارهای فارماکولوژیک برای کاهش سمیت را به تفصیل مورد بحث قرار می دهد.

کلیدواژه ها:

مترونیدازول ، فارماکولوژی ، نفروتوکسیسیتی ، عملکرد کلیه ، دوز درمانی