نقش داستان سرایی خلاقانه توسط دانش آموزان در پرورش مهارت های همدلی

در جهان معاصر که آموزش مهارت های اجتماعی به ویژه همدلی، بیش از پیش به عنوان یکی از ارکان تربیت انسانی مورد تاکید قرار گرفته، شیوه های خلاقانه و کودک محور برای ارتقای این مهارت ها اهمیت بسزایی یافته اند. یکی از این شیوه ها، داستان سرایی خلاقانه توسط خود دانش آموزان است؛ روشی که به واسطه ترکیب تخیل، بازآفرینی تجربه و بیان احساسات، بستری غنی برای تمرین و تقویت همدلی فراهم می آورد. این مقاله با رویکردی توصیفی–تحلیلی و مبتنی بر منابع علمی روز، به بررسی نقش داستان پردازی خلاق توسط کودکان در پرورش مهارت همدلی در کلاس درس می پردازد. ابتدا چیستی همدلی و ابعاد شناختی–عاطفی آن تبیین می شود و در ادامه، ظرفیت های تربیتی «قصه گویی» و «داستان پردازی دانش آموزمحور» در رشد توانایی درک دیگران و بازنمایی تجربه های زیسته ی متفاوت مورد بررسی قرار می گیرد. در چارچوب نظری، از دیدگاه های ویگوستکی (یادگیری اجتماعی)، البرت بندورا و رویکردهای روانشناسی رشد اخلاقی استفاده شده است. یافته های نظری این مقاله نشان می دهند که ایجاد فرصت هایی برای داستان سرایی آزاد و خلاقانه در کلاس اول ابتدایی، می تواند به تقویت خودآگاهی هیجانی، درک احساسات دیگران، و بسط تخیل اخلاقی کودکان کمک کند؛ مهارت هایی که پیش نیاز شکل گیری همدلی موثر هستند. در پایان، پیشنهادهایی برای طراحی فعالیت های عملی، نقش تسهیل گر معلم و چالش های احتمالی در پیاده سازی این روش در کلاس ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

احساسات ، ارتباط اجتماعی ، خلاقیت ، داستان سرایی ، همدلی