بررسی تاثیر ترکیب تکنیک های تقویت حافظه دیداری با آموزش املا بر عملکرد نوشتاری دانش آموزان با اختلالات یادگیری خفیف

پژوهش حاضر با هدف بررسی میزان اثربخشی به کارگیری ترکیبی از تکنیک های تقویت حافظه دیداری در کنار آموزش ساختاریافته ی املا، بر عملکرد نوشتاری دانش آموزان دارای اختلال یادگیری خفیف انجام شد. اختلال یادگیری خفیف یکی از رایج ترین انواع اختلالات تحصیلی است که اغلب با مشکلاتی در زمینه ی درک، به خاطر سپردن و بازسازی کلمات نوشتاری همراه است. این اختلال در توانایی های شناختی پایه مانند حافظه دیداری، توجه پایدار، و پردازش اطلاعات بصری ریشه دارد و باعث کاهش چشمگیر در مهارت های املا و نوشتن می شود. با توجه به اهمیت حافظه دیداری در فرآیند یادگیری املا، این پژوهش به دنبال آن بود تا مشخص کند آیا مداخلات آموزشی مبتنی بر تقویت این نوع حافظه می تواند به بهبود معنادار مهارت های نوشتاری منجر شود یا خیر. روش تحقیق به صورت شبه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون همراه با گروه کنترل طراحی شد. جامعه آماری پژوهش را دانش آموزان دوره ابتدایی با تشخیص اختلال یادگیری خفیف در یکی از مناطق آموزشی شهر تهران تشکیل دادند. از میان آنان، 25 دانش آموز پسر در پایه های سوم تا پنجم ابتدایی که به طور رسمی از سوی مراکز اختلال یادگیری شناسایی شده بودند، به صورت هدفمند انتخاب و به دو گروه آزمایش (13 نفر) و کنترل (12 نفر) تقسیم شدند.

کلیدواژه ها:

حافظه دیداری ، آموزش املا ، اختلال یادگیری خفیف ، عملکرد نوشتاری ،