طراحی خوابگاه دخترانه با رویکرد ارتقا حس تعلق به مکان در دانشگاه فردوسی مشهد

این پژوهش به بررسی طراحی خوابگاه دخترانه با رویکرد حس تعلق به مکان در دانشگاه فردوسی مشهد می پردازد. فضاهای خوابگاهی به عنوان یکی از اصلی ترین زیرساخت های اقامت موقت دانشجویان، نقشی فراتر از پاسخگویی به نیازهای عملکردی دارند و بستر تجربه ی زیسته، رشد فردی، تعامل اجتماعی، و شکل گیری هویت دانشجو محسوب می شوند. خوابگاه های دختران از اهمیت ویژه ای برخوردارند زیرا این گروه اغلب در مرحله ی انتقال از وابستگی خانوادگی به استقلال شخصی قرار دارند و بیشتر نیازمند ساختارهای محیطی با کیفیت روانی و هویتی بالا هستند. مسئله اصلی این تحقیق عدم توجه کافی به ابعاد انسانی و عاطفی در طراحی خوابگاه های موجود است که منجر به کاهش رضایت و عدم احساس تعلق دانشجویان به محیط سکونت شده است. هدف این پژوهش، ارائه راهکارهای طراحی معماری مبتنی بر مفهوم حس تعلق به مکان است که بتواند فضایی با کیفیت روانی، اجتماعی و هویتی بالا برای دانشجویان دختر ایجاد کند. روش تحقیق شامل مطالعات کتابخانه ای، بررسی موردی خوابگاه های موجود و تحلیل نیازهای کاربران است. نتایج نشان می دهد که طراحی مبتنی بر حس تعلق به مکان می تواند معماری را به عاملی برای حمایت روانی، همبستگی اجتماعی و تقویت هویت فردی و جمعی دانشجویان تبدیل کند.

کلیدواژه ها:

حس تعلق ، خوابگاه دخترانه ، دانشگاه فردوسی ، حس مکان