بررسی رابطه بین آموزش هنر و رشد اجتماعی دانش آموزان ابتدایی (مطالعه موردی: دانش آموزان دختر دبستان حضرت رقیه شهرستان چابهار، استان سیستان و بلوچستان)

هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه بین آموزش هنر و رشد اجتماعی دانش آموزان ابتدایی با تاکید بر مطالعه موردی در دبستان دخترانه حضرت رقیه شهرستان چابهار است. روش پژوهش توصیفی-همبستگی است و جامعه آماری شامل دانش آموزان دختر پایه پنجم و ششم این دبستان در سال تحصیلی 1404-1403 می باشد. حجم نمونه 35 نفر به شیوه نمونه گیری تصادفی ساده انتخاب شد. ابزار گردآوری داده ها پرسش نامه استاندارد رشد اجتماعی و پرسش نامه محقق ساخته آموزش هنر بود که روایی آن ها به تایید متخصصان و پایایی با آلفای کرونباخ بالای0/80تایید گردید. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS و آزمون همبستگی پیرسون تحلیل شد. نتایج نشان داد بین میزان مشارکت در فعالیت های هنری و سطح رشد اجتماعی رابطه مثبت و معناداری وجود دارد r =0/53 p <0/01 همچنین، فعالیت های نمایشی بیشترین اثر را بر تعاملات اجتماعی و موسیقی بر اعتماد به نفس داشتند. یافته ها بر اهمیت آموزش هنر در توسعه اجتماعی کودکان تاکید دارد. پیشنهاد می شود آموزش هنر به طور ساختاریافته در برنامه درسی مدارس ابتدایی گنجانده شود.

کلیدواژه ها:

آموزش هنر ، رشد اجتماعی ، دانش آموزان ابتدایی ، چابهار ، دبستان حضرت رقیه