نقش بازی درمانی در بهبود مهارت های اجتماعی در کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم

این مقاله به بررسی نقش بازی درمانی در بهبود مهارت های اجتماعی کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم (ASD) می پردازد. با توجه به چالش های ارتباطی و تعاملی این کودکان، بازی درمانی به عنوان یکی از رویکردهای موثر و مبتنی بر شواهد علمی، می تواند بستری مناسب برای تمرین، توسعه و تقویت مهارت های اجتماعی فراهم آورد. در این پژوهش، رویکردهای مختلف بازی درمانی نظیر بازی درمانی متمرکز بر کودک، DIR/Floortime، بازی با عروسک و داستان های شب خیمه ای، و نیز گروه های بازی ادغام شده با همسالان عادی، مورد بررسی و تحلیل قرار گرفته اند. شواهد نشان می دهد که این روش ها در بهبود توجه مشترک، مهارت های ارتباطی (کلامی و غیرکلامی)، تنظیم هیجانی و بازی نمادین در کودکان مبتلا به اوتیسم موثر بوده اند. همچنین، عواملی مانند سن شروع مداخله، شدت علائم، مشارکت والدین، و مدت و شدت درمان، بر اثربخشی این روش ها تاثیرگذار هستند. یافته ها حاکی از آن است که بازی درمانی، به عنوان یک رویکرد طبیعی، انگیزشی و سازگار با ویژگی های فردی کودکان، می تواند مکملی ارزشمند در برنامه های مداخله ای جامع برای این گروه از کودکان باشد.

کلیدواژه ها:

اختلال طیف اوتیسم ، بازی درمانی ، مهارت های اجتماعی