رابطه خودآگاهی و منبع کنترل با امید به زندگی در زنان شاغل شهر تهران در دوران پاندمی کرونا

هدف از پژوهش حاضر تعیین رابطه خودآگاهی و منبع کنترل با امید به زندگی در زنان شاغل شهر تهران در دوران پاندمی کرونا بود. روش پژوهش: طرح پژوهش توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش حاضر، شامل تمامی زنان شاغل منطقه 3 شهر تهران در دوره پاندمی کرونا بودند. با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس و مطابق با جدول مورگان، تعداد 285 نفر از زنان شاغل منطقه 3 شهر تهران به عنوان نمونه آماری این پژوهش انتخاب شدند. ابزار به کار گرفته شده، پرسشنامه خودآگاهی نستورم و داویس (2002)، پرسشنامه منبع کنترل راتر (1966) و پرسشنامه امید به زندگی اسنایدر و همکاران (1991) بود. جهت تجزیه و تحلیل داده ها، از روش آماری توصیفی (فراوانی، درصد، میانگین و انحراف استاندارد) و روش آماری استنباطی (ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه) استفاده شد. یافته های پژوهش: یافته های پژوهش نشان داد بین خودآگاهی و منبع کنترل با امید به زندگی در زنان شاغل شهر تهران در دوران پاندمی کرونا رابطه مثبت معناداری وجود دارد (001/0). همچنین، خودآگاهی، کنترل درونی و کنترل بیرونی به ترتیب به میزان 15/0، 25/0 و 17/0- در تبیین امید به زندگی زنان شاغل شهر تهران در دوران پاندمی کرونا سهم معناداری دارند (001/0). بحث و نتیجه گیری: با توجه به یافته های پژوهش، به نظر می رسد که خودآگاهی و منبع کنترل می توانند میزان امید به زندگی زنان شاغل شهر تهران در دوره پاندمی کرونا را تحت تاثیر خود قرار دهند.

کلیدواژه ها:

خودآگاهی ، منبع کنترل ، امید به زندگی