چگونه توانستیم مشکل خجالتی بودن و عدم اعتماد به نفس دانش آموزی که یکی از والدین او فوت شده بود را برطرف کنیم؟

چکیده خجالتی بودن و کناره گیری دانش آموز، کوششی برای خودداری از ارتباط با محیط اطراف است. دانش آموز خجالتی و گوشه گیر ممکن است از برقرارنمودن تماس با افراد و شرکت در فعالیت های اجتماعی، تقلیل یافتن عالئق ذهنی و عاطفی به محیط خارج همراه باشد. این دسته از دانش آموزان ممکن است از موقعیت هایی مانند؛ شکست، انتقاد، کمبود، اعتماد به نفس، دستپاچگی یا تحقیر ترس داشته باشند. دانش آموزان کمرو و گوشه گیر معموال از داشتن دوست محروم هستند و یا تک دوست بوده و بسیار به آنها وابسته می باشند و به طور کلی از بودن در کنار هم سن های خود لذت نمی برند و به فعالیت های گروه عالقه نشان نمی دهند. متاسفانه دانش آموزان بدون اعتماد به نفس معموال موردتوجه قرار نمی گیرند، علت نیز آن است که نسبت به دانش آموزان دیگر، کمتر توجه اطرافیان را به خود جذب می کنند. روابط اجتماعی این دسته از دانش آموزان در مقایسه با همساالن در عملکردهایشان دچار کمبود و کاستی است و احتماال حالت هایی از افسردگی و ناشادی را تجربه خواهند کرد و با مشکالت آموزشی خود، مواجه خواهند گردید )مهری نژاد، 1396(. روان شناسان عدم اعتماد به نفس و گوشه گیری را رفتاری ناسازگارانه تلقی می کنند که بعضا مزمن و با دوام است. این رفتارها سازگاری دانش آموز را با مشکالت زیادی مواجه می کند و برای زندگی سایر اشخاص که به نوعی با دانش آموز در تماس هستند، عامل مزاحمی به حساب می آید. اکثر معلمان و مسووالن مدارس، در طول خدمت آموزشگاهی خود با دانش آموزانی برخورد می کنند که رفتارهایی متفاوت با سایر همکالسان از خود نشان می دهند. یکی از این رفتارها که نگرانی بزرگترها را برمی انگیزد مشکل عدم اعتماد به نفس و گوشه گیری دانش آموزان است که در گستره وسیعی جای می گیرد که با سکون، سکوت، غمگینی و درخود فرورفتگی و انزوا همراه است. این تحقیق به روش توصیفی از نوع اقدام پژوهی انجام شده، به چگونگی بهبود بخشیدن مشکل عدم اعتماد به نفس و گوشه گیری دانش آموز پرداخته شده است.

کلیدواژه ها:

کم رویی ، انزوا ، دانش آموز- اقدام پژوهی