تجلی وجود و تکینگی سیاه چاله ها: تلفیق حکمت متعالیه با پدیدارشناسی علمی

این مقاله با رویکردی انتقادی، به بازاندیشی در امکان و حدود تلفیق حکمت متعالیه با پدیدارشناسی علمی سیاه چاله ها می پردازد. هدف اصلی، فراتر از یافتن همخوانی های سطحی، بررسی ظرفیت حکمت متعالیه در غنی سازی فهم هستی شناختی سیاه چاله ها، به ویژه تکینگی گرانشی است. این پژوهش با اتخاذ روشی استدلالی و پرهیز از تقلیل گرایی، نشان می دهد که اصول بنیادین حکمت متعالیه (اصالت وجود، حرکت جوهری، وحدت وجود) چگونه می توانند به مثابه منظری مکمل، در فهم پدیدارشناسانه سیاه چاله ها راهگشا باشند. مقاله ضمن تبیین نسبت پدیدارشناسی علمی با پدیدارشناسی فلسفی و ارائه سازوکارهای مشخص برای تاثیر حکمت متعالیه بر فهم علمی، به مهم ترین انتقادات پاسخ می دهد. استدلال اصلی بر این مدعا استوار است که حکمت متعالیه با ارائه چارچوبی مفهومی غنی، قادر است افق های جدیدی در پرسش های بنیادین علم گشوده، تفسیری جامع تر از داده های علمی ارائه، و ما را به درک عمیق تری از راز هستی رهنمون سازد. در نهایت، بر ضرورت گفتمان فلسفه و علم در مواجهه با مرزهای دانش بشری تاکید می شود.

کلیدواژه ها:

حکمت متعالیه ، سیاه چاله ، تکینگی ، پدیدارشناسی علمی ، هستی شناسی