تعیین رابطه معنویت و اضطراب وجودی با خودناتوان سازی در دانش آموزان دوره متوسطه

پژوهش حاضر به منظور تعیین رابطه معنویت و اضطراب وجودی با خودناتوان سازی در قالب طرح همبستگی اجرا شد. نمونه پژوهش حاضر کلیه دانش آموزان پسر پایه دهم، یازدهم و دوازدهم مدارس دولتی شهر زنجان است که در سال تحصیلی 1402-1401 مشغول به تحصیل بودند. نمونه ای به حجم 384 نفر به استفاده از جدول مورگان از بین جامعه مذکور به شیوه نمونه گیری در دسترس انتخاب شد. ابزارهای پژوهش شامل مقیاس سنجش معنویت پارسیان و دونینگ(2009)، مقیاس اضطراب وجودی لارنس و گود(1974) و مقیاس خودناتوان سازی(1979) بوده است. داده ها از طریق نرم افزار SPSS24 و با استفاده از روش همبستگی آماری پیرسون و رگرسیون چندمتغیری مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج نشان داد که معنویت رابطه منفی معنادار و اضطراب وجودی رابطه مثبت معناداری با خودناتوان سازی در دانش آموزان داشت. متغیر معنویت در تعامل رگرسیونی اثر کاهنده بر متغیر وابسته خود ناتوان سازی داشت، به عبارت بهتر، معنویت موجب کاهش خودناتوان سازی می شود. متغیر اضطراب وجودی در تعامل رگرسیونی اثر افزاینده بر متغیر وابسته خودناتوان سازی داشت، به عبارت بهتر هر چقدر دانش آموز اضطراب وجودی بیشتری داشته باشد، خودناتوان سازی بیشتری بروز خواهد داد.

کلیدواژه ها:

خودناتوان سازی ، معنویت ، اضطراب وجودی ، دانش آموزان