تبیین نقش حاکمیت شهری در فرآیند ارتقای پایداری شهری در سکونتگاههای غیر رسمی (نمونه مورد مطالعه: سکونتگاههای غیر رسمی محله خضر همدان)

آنچه مسلم است این که به رغم بزرگ شدن شهرها ، صنعتی شدن و تغییر الگوها و حتی افزایش استاندارد های زندگی در شهرها ، روند کلی در زمینه ناپایدار شدن هرچه بیشتر شهرها در سده اخیر مشاهده شده است به طوری که پایداری بسیاری از شهرهای امروزی به خاطر اینکه ظرفیت سازی مناسبی در ساختار و عملکرد خود برای فائق آمدن بر شرایط پیش بینی نشده و سازگار با شرایط در حال تغییر جهانی را ارائه نداده اند ، تبدیل به مسئله مهم شده است. ناپایداری توسعه شهری مهمترین چالش هزاره سوم است. محلات فقیرنشین و اسکان غیررسمی در شهرها با توسعه پایدار شهری در تناقض قرار دارد. هدف از این پژوهش سنجش میزان پایدار شهری در محله خضر همدان و تبیین نقش حاکمیت شهری در توسعه پایدار شهری میباشد روش پژوهش توصیفی تحلیلی و از نوع کاربردی بوده و به صورت پیمایشی و با استفاده از ابزار پرسشنامه انجام گرفته شده است. جامعه آماری شامل کلیه ساکنین محله خضر که جمعیتی در حدود 32000 نفر است، حجم نمونه براساس فرمول کوکران 379 نفر بدست آمده است.. نتایج تحلیل توسعه پایدار شهری در محله خضر بیانگر آن است که تمام شاخصهای پایداری کالبدی با میانگین آزمون t تک نمونه ای (65/2)، پایداری اجتماعی (67/2)، پایداری اقتصادی (10/2) و پایداری زیست محیطی (18/2) در محله خضر پایینتر از حد متوسط و استاندارد قرار دارد. عمده ترین متغیرهای مستقل تاثیرگذار بر توسعه پایدار محله به ترتیب اولویت، عبارتند از پایداری اجتماعی، کالبدی، زیست محیطی و اقتصادی میباشد. بنابراین با توجه به بررسی این شاخصها و مقدار پایین بودن آنها از حد استاندارد محله خضر ناپایدار است و در فصل پنجم به تبیین نقش حاکمیت شهری در توسعه پایدار محله خضر پرداخته شده و پیشنهاداتی نیز در راستای مباحث مطرح شده توسط نگارنده ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

پایداری شهری ، اسکان غیررسمی ، محله خضر ، حاکمیت شهری