اثر بخشی گروه درمانی روابط ابژه کوتاه مدت بر پنیک، اختلال شخصیت وسواسی_اجباری و اختلال شخصیت خودشیفته در بیماران مبتلا به آسم

هدف این پژوهش بررسی اثربخشی گروه درمانی روابط ابژه کوتاه مدت بر پنیک، اختلال شخصیت وسواسی-اجباری و اختلال شخصیت خودشیفته در بیماران مبتلا به آسم بود. این مطالعه از نظر هدف کاربردی و از نظر روش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون و گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل بیماران مبتلا به آسم بستری در بیمارستان های شهر تهران در سال 1402 بود که به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. 40 بیمار زن و مرد به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (هر گروه 20 نفر) قرار گرفتند. گروه آزمایش تحت مداخله گروه درمانی روابط ابژه ای کوتاه مدت قرار گرفت. ابزار جمع آوری داده ها شامل مقیاس پنیک (APPQ)، مقیاس شخصیت وسواسی-اجباری ییل-براون (YBOCS) و پرسشنامه اختلال شخصیت خودشیفته (NPI-16) بود. تحلیل داده ها با استفاده از آزمون های t و لون و نرم افزار SPSS نسخه 24 انجام شد. نتایج نشان داد که مداخله گروهی روابط ابژه کوتاه مدت بر کاهش میزان پنیک و بهبود اختلال شخصیت خودشیفته در بیماران مبتلا به آسم تاثیر معناداری داشت، اما در مورد اختلال شخصیت وسواسی-اجباری تاثیر معناداری مشاهده نشد. بر اساس این نتایج، پیشنهاد می شود که درمانگران از این روش درمانی برای کاهش پنیک و بهبود اختلال شخصیت خودشیفته در این بیماران استفاده کنند و پژوهش های آتی در جوامع آماری مختلف انجام شود.

کلیدواژه ها:

آسم ، پنیک ، شخصیت خودشیفته ، وسواسی_اجباری