ظرفیت تئاتر دانش آموزی در حل مشکلات رفتاری و تغییر نگرش از طریق اجرای نمایش های کلاسی

هدف این مقاله، بررسی ظرفیت نمایش های کلاسی برای مداخله ای آموزشی-تربیتی برای حل مشکلات رفتاری و تغییر نگرش در دانش آموزان، از منظر نظریه تئاتردرمانی رابرت لندی است. مبانی نظری پژوهش بر این اصل استوار است که هویت انسان از طریق مجموعه ای پویا از «نقش ها» شکل می گیرد و مشکلات رفتاری، نشانه ای از به هم ریختگی تعادل در این سیستم نقش است. مقاله با روشی کیفی-تحلیلی و با استفاده از چارچوب نظریه «نقش و ضد نقش» لندی، استدلال می کند که فرآیند مشارکت در خلق و اجرای نمایش کلاسی، با ایجاد «فاصله زیبایی شناختی»، فضایی امن و نمادین پدید می آورد. در این فضا، دانش آموز می تواند نقش های مسلط و محدودکننده خود (مانند پرخاشگر یا منزوی) را بازشناسی کند و از طریق ایفای «ضد نقش های» سازنده (مانند مصالحه کننده یا جسور)، به تمرین و یکپارچه سازی رفتارها و نگرش های جایگزین بپردازد. همچنین، نمایش با مختل سازی موقت سلسله مراتب معمول کلاس، امکان بازتعریف روابط و تقویت همدلی را از طریق تجربه دیدگاه دیگران فراهم می سازد. یافته های این تحلیل نشان می دهد که نمایش کلاسی، فراتر از یک فعالیت هنری، می تواند به ابزاری قدرتمند برای گسترش دامنه واژگان هیجانی، افزایش خودکارآمدی، پرورش مهارت های خودشناسی و در نتیجه ایجاد تغییرات پایدار نگرشی تبدیل شود. موفقیت این روش، مشروط به هدایت آگاهانه معلم در نقش تسهیل گر و ادغام بازتاب های ساختاریافته در فرآیند نمایش است. این مقاله در نهایت نتیجه می گیرد که به کارگیری آگاهانه زبان نمایش در بافت مدرسه، رویکردی نویدبخش برای مواجهه ریشه ای با مشکلات رفتاری و تربیت شهروندانی با توانایی بیشتر برای همدلی، خودآگاهی و حل تعارض است.

کلیدواژه ها:

تئاتردرمانی ، تغییر نگرش ، نظریه نقش لندی ، ضد نقش ، فاصله زیبایی شناختی