بازتاب و نقد زندگی ماشینی و ازخودبیگانگی انسان معاصر در شعر سهراب سپهری

این پژوهش، به بررسی تحلیلی بازتاب زندگی ماشینی و ازخودبیگانگی انسان معاصر در اشعار سهراب سپهری می پردازد. سپهری، به عنوان یکی از برجسته ترین شاعران معاصر ایران، با رویکردی فلسفی، انسان گرایانه و طبیعت گرا، جهان بینی ذهنی و اجتماعی انسان مدرن را به تصویر می کشد. شعر وی، علی رغم ظاهری آرام و ساده، در لایه های عمیق خود نقدی بر جدایی انسان از طبیعت، گسست پیوند های انسانی و فقدان معنویت ارائه می دهد.جامعه صنعتی شده ای که در هیاهوی تمدن ماشینی، صداقت، صمیمیت و پاکی روحی را از دست داده، در آثار او برجسته است. بازگشت به طبیعت و سادگی، به عنوان نمادی از جستجوی معنا و بازشناسی خویشتن، در شعر سپهری برجسته می شود. این مطالعه با بهره گیری از روش توصیفی_تحلیلی و رویکرد نشانه شناختی و مضمونی، چهار مجموعه کلیدی «صدای پای آب»، «مسافر»، «آوار آفتاب» و «نشانی» را مورد واکاوی قرار می دهد. یافته ها حاکی از آن است که سپهری تحول اجتماعی را وابسته به آگاهی و تحول درونی انسان می داند و شعر وی می تواند الگویی برای درک و مقابله با بحران های مدرنیته معاصر ارائه دهد.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: شعر معاصر ، زندگی ماشینی ، ازخودبیگانگی ، طبیعت گرایی ، مدرنیته ، عرفان.