پیش بینی پایداری ازدواج براساس تحمل پریشانی و مهارت های ارتباطی در افراد متاهل

هدف پژوهش حاضر پیش بینی پایداری ازدواج بر اساس تحمل پریششی و مهارت های ارتباطی در افراد متاهل است. این پژوهش، به لحاظ روش توصیفی و از نوع همبستگی بود. جامعه آماری شامل تمامی افراد متاهل (زنان و مردان) مراجعه کننده به کلینیک روانشناسی در شهر قزوین (۳۵۰ نفر) در سال ۱۴۰۱-۱۴۰۲ که حجم نمونه با استفاده از جدول مورگان و بصورت روش نمونه گیری در دسترس ۲۰۰ در نظر گرفته شد. جهت گردآوری داده ها از پرسشنامه بی ثباتی ازدواج ادواردز و همکاران (۱۹۸۳)، پرسشنامه الگوهای ارتباطی کریستنس و سالاوی (۱۹۸۴)، پرسشنامه تحمل پریشانی توسط سیمونز و گاهر (۲۰۰۵) استفاده شده است. به منظور تجزیه و تحلیل داده ها از روش آماری ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندمتغیره استفاده شد و نتایج نشان داد بین پایداری ازدواج و مهارت های ارتباطی در افراد متاهل رابطه مثبت و معنادار است (P>۰/۰۵) و بین پایداری ازدواج و تحمل پریششی در افراد متاهل رابطه مثبت و معناداری است (P>۰/۰۵). نتیجه تحلیل رگرسیون نشان داد که متغیرهای تحمل پریششی و مهارت های ارتباطی توانستند ۱۰ درصد از پایداری ازدواج افراد متاهل را تبیین نمایند.

کلیدواژه ها:

افراد متاهل ، پایداری ازدواج ، تحمل پریشانی ، مهارت های ارتباطی