جایگاه روان شناسی کودک در حرفه ای گری آموزگاران دوره ابتدایی

سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 28

فایل این مقاله در 12 صفحه با فرمت PDF و WORD قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

CSEMCONF01_1722

تاریخ نمایه سازی: 22 بهمن 1404

چکیده مقاله:

روان شناسی کودک به عنوان یکی از بنیادی ترین شاخه های علوم تربیتی، نقشی اساسی در ارتقای حرفه ای گری آموزگاران دوره ابتدایی ایفا می کند. دوره ابتدایی، حساس ترین و اثرگذارترین مرحله در شکل گیری ابعاد شناختی، عاطفی، اجتماعی و اخلاقی کودکان است و کیفیت تعامل آموزگار با دانش آموزان در این دوره می تواند پیامدهای کوتاه مدت و بلندمدتی بر رشد شخصیت، نگرش به یادگیری و موفقیت تحصیلی آنان داشته باشد. ازاین رو، آشنایی عمیق آموزگاران با اصول و مبانی روان شناسی کودک نه تنها یک مزیت حرفه ای، بلکه ضرورتی اجتناب ناپذیر در آموزش ابتدایی محسوب می شود.روان شناسی کودک با تبیین ویژگی های رشدی کودکان در ابعاد مختلف، به آموزگاران کمک می کند تا تفاوت های فردی، سبک های یادگیری، نیازهای عاطفی و هیجانی، و توانایی های شناختی دانش آموزان را بهتر درک کنند. آموزگاری که از دانش روان شناسی برخوردار است، می تواند روش های تدریس خود را متناسب با سطح رشد ذهنی و هیجانی کودکان تنظیم کرده و محیطی امن، حمایتگر و انگیزه بخش برای یادگیری فراهم آورد. این امر موجب افزایش مشارکت فعال دانش آموزان، کاهش اضطراب تحصیلی و تقویت اعتمادبه نفس آنان می شود.از سوی دیگر، حرفه ای گری آموزگاران تنها به تسلط بر محتوای درسی محدود نمی شود، بلکه شامل مهارت هایی همچون مدیریت کلاس، برقراری ارتباط موثر، حل تعارض ها، شناسایی مشکلات رفتاری و یادگیری، و حمایت عاطفی از دانش آموزان است. روان شناسی کودک ابزارهای علمی و عملی لازم برای تحقق این مهارت ها را در اختیار آموزگاران قرار می دهد. شناخت اختلالات یادگیری، مشکلات توجه و تمرکز، مسائل هیجانی و رفتاری، و شیوه های مداخله مناسب، آموزگار را به یک کنشگر حرفه ای و آگاه تبدیل می کند که می تواند به موقع از بروز مشکلات عمیق تر جلوگیری نماید.همچنین، بهره گیری از اصول روان شناسی کودک به آموزگاران کمک می کند تا تعامل سازنده تری با والدین برقرار کرده و در مسیر تربیت همه جانبه کودک، همکاری موثرتری میان خانه و مدرسه شکل دهند. این تعامل آگاهانه، نقش مهمی در ارتقای کیفیت آموزش، بهبود سلامت روان کودکان و افزایش رضایت شغلی آموزگاران دارد. در نهایت، می توان گفت که ادغام دانش روان شناسی کودک با مهارت های آموزشی، یکی از ارکان اصلی حرفه ای گری آموزگاران دوره ابتدایی است و توجه نظام مند به آن در برنامه های تربیت معلم و آموزش ضمن خدمت، زمینه ساز توسعه آموزش باکیفیت و پرورش نسل های سالم و توانمند خواهد بود.

کلیدواژه ها:

روان شناسی کودک ، حرفه ای گری آموزگاران ، آموزش ابتدایی ، رشد شناختی و عاطفی ، تفاوت های فردی ، مدیریت کلاس ، سلامت روان دانش آموزان

نویسندگان