بررسی تاثیر آموزش مهارت های زندگی بر رفتار و خودکنترلی دانش آموزان

هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر آموزش مهارت های زندگی بر رفتار و خودکنترلی دانش آموزان مدارس ابتدایی ناحیه سه کرمانشاه در سال تحصیلی ۱۴۰۳–۱۴۰۴ بود. پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون–پس آزمون و گروه کنترل انجام شد. جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان مدارس ابتدایی ناحیه سه کرمانشاه بود که از میان آن ها ۶۰ دانش آموز به روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (۳۰ نفر) و کنترل (۳۰ نفر) گمارده شدند. گروه آزمایش در معرض برنامه آموزش مهارت های زندگی قرار گرفت و گروه کنترل هیچ گونه مداخله ای دریافت نکرد. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه رفتار و مقیاس خودکنترلی بود که روایی و پایایی آن ها در پژوهش های پیشین تایید شده است. برنامه آموزش مهارت های زندگی طی ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای بر اساس چارچوب مهارت های زندگی سازمان جهانی بهداشت اجرا شد. داده ها با استفاده از آمار توصیفی و آزمون های t وابسته، t مستقل و تحلیل کوواریانس مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج نشان داد آموزش مهارت های زندگی تاثیر معناداری بر بهبود رفتار و افزایش خودکنترلی دانش آموزان گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل دارد (p<۰.۰۵). به طور کلی، یافته های پژوهش بیانگر آن است که آموزش مهارت های زندگی می تواند به عنوان یک راهبرد موثر در ارتقای رفتارهای سازگارانه و تقویت خودکنترلی دانش آموزان در محیط مدرسه مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

آموزش مهارت های زندگی ، رفتار ، خودکنترلی ،