مروری بر استراتژیهای کنترل گرفتگی غشا و حذف آلاینده های نوظهور در بیوراکتور های غشایی با بهینه یابی پارامترهای عملیاتی

سیستم بیوراکتور غشایی (MBR) با ترکیب تصفیه بیولوژیکی و جداسازی غشایی به عنوان یکی از فناوریهای نوین در تصفیه فاضلابهای شهری و صنعتی شناخته میشوند. با وجود تولید پساب با کیفیت بالا و حجم اشغال شده کمتر نسبت به روشهای متداول گرفتگی غشا به عنوان یکی از چالشهای اصلی بهره برداری از MBR باعث کاهش شار عبوری افزایش فشار تراغشایی و هزینه های نگهداری میشود. در سالهای اخیر، تمرکز ویژه ای بر حذف آلاینده های نوظهور (ECs) مانند داروها، محصولات مراقبت شخصی و هورمونها شده است. سیستم MBR به دلیل زمان ماند بالای لجن غلظت بالای زیست توده و جداسازی موثر توسط غشا ظرفیت بالایی در حذف بیشتر این ترکیبات نشان داده است. این مقاله مروری نحوه تاثیر پارامترهای عملیاتی بر گرفتگی بیولوژیکی غشا و میزان حذف آلاینده های نوظهور را بررسی میکند. راندمان حذف آلاینده ها بر اساس ویژگیهای فیزیکی و شیمیایی آنها و پارامترهای عملیاتی به کار گرفته شده در بازه ای بین ۳۵ تا ۹۹ درصد گزارش شده است. ترکیبات هورمونی، محصولات مراقبت شخصی و برخی داروهای زیست تخریب پذیر حذف بیشتر از ۹۰ داشتند اما برخی داروهای پایدار و آفت کشها به سختی حذف شدند. زمان ماند جامدات بین ۲۰ تا ۴۰ روز و زمان ماند هیدرولیکی در محدوده ۸ تا ۲۴ ساعت گزارش شده است.

کلیدواژه ها:

بیوراکتور غشایی ، آلاینده های نوظهور ، گرفتگی بیولوژیکی ، پارامترهای عملیاتی ، راندمان حذف ، رشد ادامه دار جمعیت ، توسعه شهری ، گسترش صنایع ، افزایش تولید مواد غذایی