بررسی روابط معنایی واژگان در سطح زبان در ده غزل منتخب از مولانا

مولانا، در غزل های خود از علم بیان بدیع، معنی شناسی و.... برای بیان اندیشه های خود در قالب شعر استفاده کرده است؛ اما آن چه در این مقاله اهمیت دارد، مسئله علم معنی شناسی در دیوان غزلیات مولاناست. در مقاله پیش رو سعی کرده ایم علم معنی شناسی در سطح واژگان نظام زبان را در ده غزل از بررسی کنیم؛ علم معنی شناسی در سطح واژگان شامل رابطه شمول معنایی، تقابل معنایی، هم معنایی، هم آواهم نویسی چند معنایی، عضو واژگانی و.... است. بعد از بررسی های نظری که در غزل های مولانا انجام داده ایم؛ به کاوش در آنها به شیوه تحلیلی-توصیفی پرداخته ایم؛ به این صورت که ابتدا واژگان هر یک از غزل ها را تفکیک کرده و بررسی میکنیم؛ سپس آنها را طبق روابط مفهومی دسته بندی می کنیم و هر کدام از واژگان را در دسته مورد نظر خود قرار می دهیم. طبق نتایج به دست آمده از این پژوهش به این نکته پی می بریم که پر بسامد ترین روابط در این ده غزل از مولانا، رابطه تقابل و انواع آنها است.

کلیدواژه ها:

مولانا ، غزل ، روابط معنایی ، تقابل معنایی ، ششمین کنفرانس ملی نوآوری و تحقیق در ، فرهنگ ، زبان و ادبیات فارسی ، The ۶th National Conference on Innovation and Research in Persian culture ، language and literature