رابطه بین سلامت سازمانی و توسعه حرفه ای با متغیر میانجی تعهد سازمانی در بین کارکنان دانشکده دکتر شریعتی

هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه بین سلامت سازمانی و توسعه حرفه ای با نقش میانجی تعهد سازمانی در میان کارکنان دانشکده فنی دکتر شریعتی بود. این مطالعه از نوع توصیفی–همبستگی و از نظر هدف کاربردی است که به روش میدانی انجام شد. جامعه آماری شامل کلیه کارکنان دانشکده فنی دکتر شریعتی در سال تحصیلی ۱۴۰۳–۱۴۰۲ به تعداد ۷۶۳ نفر بود که بر اساس فرمول کوکران و با روش نمونه گیری تصادفی ساده، ۲۹۴ نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه های سلامت سازمانی هوی و فیلدمن (۱۹۸۷)، توسعه حرفه ای نوا (۲۰۰۸) و تعهد سازمانی آلن و میر (۱۹۹۶) بود. روایی پرسشنامه ها با تایید صاحب نظران و پایایی آن ها با آلفای کرونباخ به ترتیب ۹۲/۰، ۸۹/۰ و ۸۳/۰ تایید شد. یافته ها نشان داد بین مولفه های سلامت سازمانی و تعهد سازمانی، و نیز بین سلامت سازمانی و توسعه حرفه ای رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. نتایج تحلیل رگرسیون چندگانه بیانگر آن بود که سلامت سازمانی حدود ۵/۴۲ درصد از واریانس توسعه حرفه ای را تبیین می کند و در ترکیب با تعهد سازمانی، این میزان به ۴/۴۷ درصد افزایش می یابد. در مجموع، نتایج نشان داد سلامت سازمانی مطلوب و تعهد سازمانی بالا از عوامل کلیدی در ارتقای توسعه حرفه ای کارکنان محسوب می شوند و تقویت این مولفه ها می تواند به بهبود عملکرد و اثربخشی سازمان های آموزشی بینجامد.

کلیدواژه ها:

سلامت سازمانی ، توسعه حرفه ای ، تعهد سازمانی.