هوش مصنوعی به عنوان ابزار نوین در روایت گری تاریخی برای نسل جدید

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش هوش مصنوعی به عنوان ابزاری نوین در روایت گری تاریخی برای نسل جدید انجام شده است. مسئله اصلی پژوهش، چگونگی بهره گیری از فناوری های هوشمند در بازآفرینی مفاهیم تاریخی و ارتقای تجربه یادگیری در میان مخاطبان جوان است. با توجه به تغییرات بنیادین در شیوه های دریافت اطلاعات و گرایش نسل جدید به تعامل دیجیتال، ضرورت دارد تا روایت گری تاریخی نیز از قالب های سنتی خارج شده و با ابزارهای فناورانه همگام شود. روش تحقیق در این مطالعه، کتابخانه ای و مبتنی بر تحلیل محتوای منابع علمی معتبر داخلی بوده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که هوش مصنوعی در بازسازی آثار تاریخی، تحلیل اسناد، تولید روایت های چندرسانه ای و طراحی تجربه های تعاملی نقش موثری ایفا می کند. همچنین، استفاده از این فناوری در موزه های دیجیتال و آموزش تاریخ موجب افزایش درک مفاهیم و علاقه مندی مخاطبان شده است. با این حال، چالش هایی نظیر کمبود داده های دیجیتال شده، نبود چارچوب های اخلاقی و کمبود نیروی انسانی متخصص، مانع توسعه گسترده این رویکرد در کشور هستند. نتیجه گیری پژوهش حاکی از آن است که هوش مصنوعی، در صورت بهره برداری مسئولانه و علمی، می تواند به عنوان مکملی موثر در روایت گری تاریخی عمل کرده و زمینه ساز پیوندی عمیق تر میان نسل جدید و میراث فرهنگی باشد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، روایت گری تاریخی ، میراث فرهنگی ، نسل جدید ، آموزش تاریخ