مقایسه اثربخشی روش های تدریس معلم محور و دانش آموزمحور در عملکرد تحصیلی دانش آموزان

هدف این پژوهش بررسی و مقایسه اثربخشی دو رویکرد معلم محور و دانش آموزمحور در فرآیند یادگیری دانش آموزان است. با توجه به تحولات نوین در نظام های آموزشی، تمرکز از آموزش صرف بر مبنای انتقال اطلاعات به سوی یادگیری فعال، مشارکتی و معنادار تغییر یافته است. در رویکرد معلم محور، معلم نقش اصلی را به عنوان انتقال دهنده دانش ایفا می کند و دانش آموزان عمدتا شنونده و دریافت کننده اطلاعات هستند. این روش به ویژه در آموزش مفاهیم نظری و ساختاریافته موثر است و کنترل بیشتری بر روند تدریس فراهم می آورد. در مقابل، روش دانش آموزمحور بر مشارکت فعال یادگیرنده، یادگیری اکتشافی، و تعامل میان همسالان تاکید دارد. در این رویکرد، دانش آموزان با فعالیت هایی مانند پروژه های گروهی، حل مسئله، بازی های آموزشی و خودارزیابی درگیر می شوند و مهارت های تفکر انتقادی، خلاقیت، خودتنظیمی و همکاری در آن ها تقویت می شود. یافته ها و شواهد پژوهش های مختلف نشان می دهد که روش های دانش آموزمحور نه تنها موجب درک عمیق تر مفاهیم می شوند، بلکه انگیزش درونی، مسئولیت پذیری و اعتماد به نفس یادگیرندگان را نیز افزایش می دهند. در نتیجه، گرچه هر دو رویکرد بسته به موقعیت می توانند موثر واقع شوند، اما ترکیب هوشمندانه ای از آن ها، به ویژه با تکیه بر اصول یادگیری فعال، می تواند به بهبود کیفیت آموزش در مدارس ابتدایی و متوسطه منجر شود. پیشنهاد می شود نظام آموزشی با ارتقاء توانمندی معلمان و فراهم سازی شرایط اجرایی، زمینه را برای استفاده گسترده تر از رویکردهای دانش آموزمحور فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

تدریس ، یادگیری ، دانش آموز محور ، عملکرد تحصیلی