مقایسه عملکرد غشاهای الیاف میان تهی PVDF و PVDF-CTFE برای جذب گاز کربن دی اکسید

دو نوع غشای الیاف میان تهی پلی وینیلیدن فلوراید و پلی وینیلیدین فلوئورید-کلروتری فلوئورو اتیلن به روش جدایش فازی تر ساخته شد و  عملکرد آن ها برای جذب گاز دی اکسید کربن با استفاده از محلول ۱ مولار مونو اتانول آمین در سامانه تماس دهنده غشایی گاز-مایع مقایسه شد. هر دو نوع ساخته شده دارای یک ساختار اسفنجی شکل در نزدیکی سطح درونی غشا و یک ساختار انگشتی شکل در نزدیکی سطح بیرونی غشا می باشند با این تفاوت که ضخامت ساختار اسفنجی شکل و متراکم غشای الیاف میان تهی پلی وینیلیدین فلوئورید-کلروتری فلوئورو اتیلن از غشای الیاف میان تهی پلی وینیلیدین فلوئورید بیش تر است. تخلخل کل غشاهای پلی وینیلیدین فلوئورید و پلی وینیلیدین فلوئورید-کلروتری فلوئورو اتیلن به ترتیب ۴۹/۷۵ و %۵۱/۶۹ اندازه گیری شد. فشار بحرانی ورود آب به روزنه­ های غشای الیاف میان تهی پلی وینیلیدین فلوئورید-کلروتری فلوئورواتیلن ۵/۹ بار و فشار بحرانی ورود آب به روزنه­ های غشای الیاف میان تهی پلی وینیلیدین فلوئورید ۷ بار می باشد. زاویه تماس آب با سطح غشای الیاف میان تهی پلی وینیلیدین فلوئورید-کلروتری فلوئورو اتیلن از غشای الیاف میان تهی پلی وینیلیدین فلوئورید بیش تر است که بیانگر آبگریزی بیش تر این غشا می باشد. بیشینه شار جذب گاز کربن دی اکسید  ۳-۱۰×۲/۷ و mol/m۲s ۳ -۱۰×۴/۴ به ترتیب برای غشای الیاف میان تهی پلی وینیلیدین فلوئورید و پلی وینیلیدین فلوئورید-کلروتری فلوئورو اتیلن در شدت جریان جاذب ml/min ۳۰۰ به دست آمد. از نتیجه های آزمایش جذب طولانی مدت گاز کربن دی اکسید  دیده شد که شار جذب گاز کربن دی اکسید  غشای پلی وینیلیدین فلوئورید ۲۰ ساعت پس از آغاز فرایند با حدود % ۸۵ کاهش بهmol/m۲s۴- ۱۰×۶/۶ رسید.  شار جذب گاز کربن دی اکسید  غشای پلی وینیلیدین فلوئورید-کلروتری فلوئورواتیلن  ۷۰ ساعت پس از آغاز  فرایند با حدود % ۱۵ کاهش به mol/m۲s ۱۰-۴×۵/۸ رسید.