مخاطرات کاهش جمعیت از منظر اسلام و امنیت ملی با نگاهی بر قوانین و مقررات و اسناد بالادستی ایران

جمعیت یکی از مهم ترین مقوله ها و مفاهیم بین رشته ای بوده که هرگونه تغییر در کمیت و کیفیت آن نتایج متفاوتی را بر اقتصاد، سیاست و فرهنگ و بستر اجتماعی را به جای می گذارد. در قرآن کریم نیز، آیات الهی، حاکی از این است که فزونی جمعیت سبب امداد الهی، زیست و دلپذیری زندگی اجتماعی، اقتداربخش زندگی سیاسی و مایه هراس دشمن برشمرده شده اند. به همین منظور باید اشعار داشت که فزونی جمعیت و افزایش باروری با تاثیر گذاری مستقیم بر مسائل اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی کشور سبب ارتقای امنیت ملی، قدرت نرم و شکوفایی اقتصادی و سایر مولفه های مرتبط با حاکمیت خواهد بود چرا که عدم توازن ساختار جمعیتی، اختلالات سیستم آموزشی، رفاهی، خدمت رسانی و به طور کلی هر موضوع مرتبط با یوی انسانی را شکل می دهد و سبب تحولات امنیتی و اقتصادی و اجتماعی و فرهنگی در سطوح خرد و کلان می گردد. لازم به توضیح است که در جوامع در حال توسعه و در برخی مسائل همچون نیروی انسانی که اقتصاد آن عمدتا کشاورزی و نیمه صنعتی است و یا در مسائل فرهنگی و اجتماعی در جامعه ای هم چون ایران که بافت جمعیتی آن مبتنی بر وحدت سالاری و ارتباط گرایی درون گروهی و برون گروهی است، این کاهش باروری و رشد نزولی جمعیت اثرات مخرب بیشتری را بر جای می گذارد. از این روی در دهه های اخیر در اسناد بالادستی و قوانین و مقررات جمهوری اسلامی ایران نیز، حاکمیت تقنین و برنامه ریزی و سیاست گذاری مبتنی بر افزایش باروری و رشد جمعیت ملحوظ می گردد که در مقاله حاضر نویسنده سعی و بر ارائه مروری اسناد بالادستی و قوانین و مقررات و با تاکید بر دیدگاه اسلام در خصوص موضوع نموده است.

کلیدواژه ها:

باروری ، کاهش جمعیت ، اسناد بالادستی ، فقه اسلامی