نظریه الصرفه فی میزان الدراسه و النقد

سال انتشار: 1393
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: عربی
مشاهده: 56

فایل این مقاله در 20 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

JR_JALQ-10-1_002

تاریخ نمایه سازی: 8 آبان 1402

چکیده مقاله:

اهتم المسلمون من الصدر الاول بالبحث عن وجوه اعجاز القرآن و کان الرای السائد بینهم فی اعجازه هو کونه فی الطبقه العلیا من الفصاحه و البلاغه مع ما له من النظم الفرید و الاسلوب البدیع. و لکن نجم فی القرن الثالث مذهب آخر فی اعجاز القرآن اشتهر بمذهب الصرفه. و ینسب اول رای فی ذلک الی ابراهیم بن سیار النظام، من کبار المعتزله. هذا المذهب یقوم علی اساس ان العرب لم یقدروا علی الاتیان بمثل القرآن، لا لاعجازه بحد ذاته، و ان القرآن بلغ فی فرط الفصاحه و البلاغه و روعه النظم و بداعه الاسلوب شاوا لا تبلغه الطاقه البشریه، بل لاجل انه سبحانه صرف بلغاء العرب و فصحاءهم عن المعارضه. بما ان هذا الرای جاء مخالفا لرای عامه المسلمین فی قضیه الاعجاز لذلک تناوله العلماء بالرد علیه و التدلیل علی بطلانه. و قد سعت هذه المقاله الی وضع هذه النظریه فی میزان الدراسه و النقد.

نویسندگان

رضوان باغبانی

طالبه الدکتوراه قسم اللغه العربیه وآدابها، جامعه «تربیت مدرس»

خلیل پروینی

استاذ مشارک قسم اللغه العربیه وآدابها، جامعه «تربیت مدرس»

محمد ابراهیم خلیفه شوشتری

استاذ مشارک قسم اللغه العربیه وآدابها، جامعه «شهید بهشتی»

عیسی متقی زاده

استاذ مساعد قسم اللغه العربیه وآدابها، جامعه «تربیت مدرس»