بررسی ادبیات داستانی عامه و ادبیات غیر داستانی عامه

در ادبیات داستانی عامه، کوشش شده با توجه به اهمیت و نقش قصه های عامیانه در زندگی عامه مردم و همچنین شیوههای برخورد مردم با این شکل قصه ها و انس و الفت با آن ها، انواع قصه های عامیانه در ادوار مختلف معرفی، تبیین وتفسیر گردد. بخش گسترده ای از فرهنگ مردم و ادبیات شفاهی ایران را «قصه های عامیانه» تشکیل می دهند. قصه های عامیانه آینه تمام نمای تجربه های زندگی، سنت ها و رفتارهای مردم در درازای تاریخ هستند. می توان گفت، بیمها و امیدها، کشمکش های انسان با طبیعت، یا با انسان های دیگر و با خود، در این گونه ادبی بازتاب پیدا کرده است.ادبیات عامیانه هر ملتی نشانگر فرهنگ و اندیشه های قومی آن هاست و از بررسی آن ها می توان به سنت ها و فرهنگهای اقوام گوناگون که از راه مهاجرت، جنگ و تجارت وارد شده و ماندگار گشته اند، پی برد و با جداکردن آن ها بهبازنگری فرهنگی قوم پرداخت. قصه های عامیانه بخشی از ادبیات عامیانه به شمار می روند. گردآوری و بررسی این قصههای عامیانه می تواند نوع زندگی و تفکر مردمان هر ملتی را نشان دهد. گاه در این قصه ها رنج و درد ملتی نهفته است؛گاه خوشی ها و شادی های آن ها، از این رو مطالعه و تحقیق در قصه های عامیانه هر قومی از نظر مردم شناسی بسیارمفید و از سویی دیگر فرهنگ عامه به طور کلی و قصه های مردم به طور اخص در ادبیات داستانی هر کشور بنیادیناست؛ بسیاری از داستان نویسان و هنرمندان چه در کشور ما و چه در دیگر کشورها در تکوین آثار خلاقانه شان گوشهچشمی به این چشمه های جوشان داشته و از آن ها بهره ها برده اند. روش تحقیق این مقاله توصیفی تحلیلی با فنکتابخانه ای می باشد.

کلیدواژه ها:

ادبیات داستانی عامه ، ادبیات غیر داستانی عامه ، داستان ، ادبیات عامه ، ادبیات داستانی ، لهجه