پیش بینی تحصیل گریزی دانش آموزان بر اساس خودتنظیمی تحصیلی، استرس تحصیلی و کیفیت تدریس معلمان با استفاده از هوش مصنوعی

هدف از انجام پژوهش حاضر؛ پیش بینی تحصیل گریزی دانش آموزان بر اساس خودتنظیمی تحصیلی، استرس تحصیلی و کیفیت تدریس معلمان با استفاده از هوش مصنوعی بود. روش تحقیق توصیفی و از نوع همبستگی با استفاده از هوش مصنوعی بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانش آموزان دختر مقطع دوم متوسطه شهر اهواز در سال تحصیلی ۱۴۰۱ - ۱۴۰۰ بود. به این منظور ۲۶۷ دانش آموز به روش نمونه گیری خوشه ای مرحله ای انتخاب شدند. برای تحلیل داده ها از آمار توصیفی و استنباطی ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون به روش گام به گام و هوش مصنوعی استفاده شد. نتایج نشان داد بین خودتنظیمی تحصیلی و تحصیل گریزی رابطه منفی و معنادار، بین استرس تحصیلی و تحصیل گریزی رابطه مثبت و معنادار و بین کیفیت تدریس معلمان و تحصیل گریزی رابطه منفی و معنادار وجود داشت ( ۰۱ / ۰< p). همچنین؛ بین خودتنظیمی تحصیلی؛ استرس تحصیلی و کیفیت تدریس معلمان با تحصیل گریزی در دانش آموزان رابطه چندگانه وجود داشت ( ۰۱ / ۰< p). و نیز نتایج هوش مصنوعی نشان داد، کیفیت تدریس معلمان بهترین برآورد را در پیش بینی تحصیل گریزی داشته است.

کلیدواژه ها:

تحصیل گریزی ، خودتنظیمی تحصیلی ، استرس تحصیلی