CIVILICA We Respect the Science
(ناشر تخصصی کنفرانسهای کشور / شماره مجوز انتشارات از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی: ۸۹۷۱)

اثر اسپیلنت قابل تنظیم مچ دست برکاهش اسپاستیسیته عضلات اندام فوقانی بیماران به دنبال سکته مغزی

عنوان مقاله: اثر اسپیلنت قابل تنظیم مچ دست برکاهش اسپاستیسیته عضلات اندام فوقانی بیماران به دنبال سکته مغزی
شناسه ملی مقاله: JR_GOUMS-13-1_004
منتشر شده در در سال 1389
مشخصات نویسندگان مقاله:

الهه توتونچی - MSc of Orthotics and Prosthetics, Faculty of Rehabilitation Sciences, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran.
محمدعلی جوانشیر - Academic Instructor, Deparment of Technical Orthopedy, Faculty of Rehabilitation Sciences, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran.
ملاحت اکبرفهیمی - Academic Instructor, Deparment of Occupational Therapy, Faculty of Rehabilitation Sciences, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran.
محمد کمالی - Associate Professor, Department of Rehabilitation managment, Faculty of Rehabilitation, Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran.

خلاصه مقاله:
زمینه و هدف : اسپاستیسیتی یکی از مشکلات شایع به دنبال سکته مغزی می باشد که سبب نقص حرکتی و محدودیت فعالیت ها می شود. اغلب این بیماران دچار اختلال در عملکرد دست می گردند. این مطالعه به منظور تعیین اثر اسپیلنت قابل تنظیم مچ دست بر کاهش اسپاستیسیته عضلات اندام فوقانی بیماران به دنبال سکته مغزی انجام شد. روش بررسی : این کارآزمایی بالینی روی ۱۵ بیمار مبتلا به سکته مغزی مراجعه کننده به مراکز کاردرمانی بیمارستان توانبخشی رفیده شهر تهران و مرکز کاردرمانی دانشکده توانبخشی دانشگاه علوم پزشکی تهران طی ششماه نخست سال ۱۳۸۸ انجام شد. بیماران به صورت تصادفی در دو گروه مداخله (۴ زن و۳ مرد) و کنترل (۵زن و ۳ مرد) قرار گرفتند. هر دو گروه طی مدت ۴ هفته تحت تمرینات کاردرمانی یکسانی قرار گرفتند و برای گروه مداخله علاوه بر تمرینات کاردرمانی، اسپیلنت قابل تنظیم مچ دست نیز استفاده گردید. ارزیابی اسپاستیسیته مچ دست قبل و پس از مداخله بر اساس مقیاس تعدیل یافته اشورث ارزیابی گردید. داده ها با استفاده از نرم افزار آماری SPSS-۱۷ و آزمون های آماری t مستقل و زوجی تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها : میانگین و انحراف معیار سنی بیماران در گروه مداخله ۴±۶۱.۴ سال و در گروه کنترل ۵±۵۸.۹ سال تعیین شد. میانگین اسپاستیسیتی بین دو گروه مداخله و کنترل تفاوت آماری معنی داری را نشان نداد. در حالی که میانگین اسپاستیسیتی درون گروهی (گروه های مداخله ۱.۱۴ و کنترل ۰.۶۲) از نظر آماری معنی دار بود (P<۰.۰۵). نتیجه گیری : این مطالعه نشان داد که استفاده از اسپیلنت قابل تنظیم مچ دست در کاهش اسپاستیسیته عضلات اندام فوقانی بیماران مبتلا به سکته مغزی موثر نمی باشد.

کلمات کلیدی:
Adjustable wrist hand splint, Spasticity, Stroke, اسپیلنت قابل تنظیم مچ دست, اسپاستیسیته, سکته مغزی

صفحه اختصاصی مقاله و دریافت فایل کامل: https://civilica.com/doc/1724273/