تاثیر آزادی بیان بر ارتقاء حق سلامت

آزادی بیان یکی از مهمترین حقوق اساسی در دموکراسیهای لیبرال است و در بیشتر قوانین اساسی معاصر و همچنین در معاهدات حقوق بشر بین المللی مستحکم شدهاست و اغلب به عنوان " حق نسل اول " طبقهبندی میشود حقی که از افراد در برابر مداخله دولت محافظت میکند، درک میشود که این یک پیشنیاز برای وجود یک جامعه لیبرال و یا اینکه ارتباط تنگاتنگی با ارزشهای لیبرال از قبیل استقلال، عزت و آزادی دارد. در عین حال، حوزه آنچه سخنرانی میکند، چه گفتار باید مورد حمایت قرار گیرد، وزن یا ارزش منتسب به حمایت از گفتار در مقابل سایر حقوق و یا ملاحظات سیاسی، و دلایل حفاظت از آن بسیار بحثبرانگیز است. این مباحثات دارای مفاهیم سیاسی و قانونی مهمی هستند و آنها در حفاظت دیفرانسیل داده شده به سخنرانی در حوزه های قضایی مختلف منعکس میشوند.چالش اصلی فلسفی توضیح این است که چرا (و چه) گفتار باید بیشتر (یا متفاوت) نسبت به فعالیتهای غیرکلامی حمایت شود. هنگامی که از گفتار دفاع میکنیم, سخنرانی را نسبت به فعالیتهای غیرکلامی باز میکنیم. بحث اصولی در مورد توجیهات حفاظت از گفتار نیز روشن میسازد که چه چیزی به عنوان سخنرانی است. تنها اقدام ارتباطی که حداقل به طور بالقوه ارزشهای زیربنایی حمایت از شمارش گفتار را ترویج میدهد. در نتیجه, شناسایی ارزشهای اساسی در حمایت از گفتار نیز بر آنچه که فعالیتها به عنوان " سخنرانی " حساب میکنند تاثیر میگذارد, بنابراین, حداقل در گفتمان حقوقی, سوال از آنچه که به عنوان سخنرانی حساب میشود و آنچه که به عنوان یک سخنرانی محافظت میشود اغلب با هم مرتبط هستند.

کلیدواژه ها:

آزادی بیان ، حقوق اساسی ، دموکراسی لیبرال ، قانون ، سیاست ، حق سلامت