هم نامی یک حرف اضافه و یک ضمیر در گونه گفتاری کرمان
عنوان مقاله: هم نامی یک حرف اضافه و یک ضمیر در گونه گفتاری کرمان
شناسه ملی مقاله: JR_LSI-13-25_005
منتشر شده در در سال 1396
شناسه ملی مقاله: JR_LSI-13-25_005
منتشر شده در در سال 1396
مشخصات نویسندگان مقاله:
مهدیه اسحاقی - دانشگاه تهران
آزاده شریفی مقدم - دانشگاه شهید باهنر کرمان
خلاصه مقاله:
مهدیه اسحاقی - دانشگاه تهران
آزاده شریفی مقدم - دانشگاه شهید باهنر کرمان
حروف اضافه و ضمایر دو مقوله واژگانی کاملا متفاوت و مجزا در زبان ها محسوب می شوند. پژوهش حاضر به بررسی واژه «خود» در گونه گفتاری کرمان می پردازد که از یک سو، مانند فارسی معیار، کارکرد ضمیر انعکاسی و تاکیدی را دارد و از سوی دیگر معادل حرف اضافه «با» در فارسی معیار است. درواقع، با دو واژه «خود» در این گونه گفتاری مواجه هستیم. داده های مورد بررسی در این پژوهش برگرفته از تعدادی از منابعی است که به ضرب المثل ها و اصطلاحات رایج در گونه گفتاری کرمان پرداخته اند. از میان این ضرب المثل ها، مواردی که در آنها واژه «خود» به کار رفته، استخراج شده است. در تعدادی از این ضرب المثل ها واژه «خود» کارکرد حرف اضافه دارد و در تعدادی کارکرد ضمیر انعکاسی و تاکیدی. این واژه در کارکرد حرف اضافه در گونه گفتاری کرمان توزیع نحوی کاملا مشابه حرف اضافه «با» در فارسی معیار را داراست و در کارکرد به عنوان ضمیر انعکاسی و تاکیدی نیز کاملا مشابه فارسی معیار عمل می کند. نتایج پژوهش حاکی از این است که رابطه معنایی هم نامی میان دو واژه «خود» در این گونه گفتاری برقرار است و دلیل این هم نامی پدیده زبانی دستوری شدگی در زبان هاست.
کلمات کلیدی: هم نامی, ضمیر انعکاسی, ضمیر تاکیدی, حرف اضافه
صفحه اختصاصی مقاله و دریافت فایل کامل: https://civilica.com/doc/1581170/