مدیریت بحران و ارتقاء امنیت پایدار در طراحی محیط شهری

با توجه به نوع نا امنی در کشور و بخصوص شهر تهران موضوع اصلی طراحی مربوط به فضای مشترک و عمومی در مجموعه مسکونی بوده و تلاش اصلی ایجاد امنیت بوسیله شناخت ساکنین از یکدیگر، ایجاد فعالیت ها و فضاهای عمومی در سطح مجموعه و قابلیت کنترل بوسیله ساکنین می باشد. در شرایط امروز، مسئله مسکن به لحاظ اجتماعی و اقتصادی مسئله اساسی طیف وسیعی از مردم است که بر وجوه متنوعی از زندگی ایشان اثر می گذارد. نقش «مسکن» در حیات خانوار، عملکرد اقتصاد، حفظ کرامت انسانی، تامین امنیت فیزیکی و روانی جامعه و ثبات حاکمیت، اهمیتی استراتژیک به این حوزه بخشیده است. هدف مقاله حاضر مدیریت بحران و ارتقاء امنیت پایدار در محیط شهری با روش توصیفی- تحلیلی می باشد. پایداری یک مجموعه مسکونی نه تنها به مسئله انرژی و اقتصاد وابسته است بلکه باید مسائل فرهنگی و اجتماعی و ... را دربر بگیرد. جهت دست یافتن به این پایداری رضایت ساکنین مجموعه های مسکونی شرط اصلی می باشد و رضایت زمانی بدست می آید که نیازهای آنان برطرف شود. طبق آنچه مازلو در هرم نیاز انسانی خود عنوان کرده است امنیت در رده دوم قرار می گیرد. در واقع امنیت یک نیاز اساسی و ضروری برای انسان است. بنابراین جهت رسیدن به پایداری اجتماعی در مجموعه مسکونی لازم است امنیت ساکنان تامین باشد. چه امنیت را به لحاظ فیزیکی یا به لحاظ روانی مد نظر قراردهیم. با توجه به تاثیر متقابل آنها، طبق نظر اسکار نیومن می توان با استفاده از طراحی های نمادین، سطح مشارکت شهروندان در کنترل فضای مسکونی را بالا برده و با کاهش شرایط جرم پذیری وضعیت امنیت محیط را با ابزارهای طراحی ارتقا داد.

کلیدواژه ها:

مدیریت بحران ، ارتقاء امنیت پایدار ، محیط شهری